บทที่ 164 ญาติเยอะ

“ป๊าขา หนูฉวย” ขึ้นรถได้เจ้าแฝดน้องก็ประจำที่นั่งคือตักของคนเป็นพ่อ ออดอ้อนอย่างน่ารัก

“สวยแค่ไหนครับ” วราโต้ตอบลูกสาวด้วยความรักใคร่เอ็นดู แม้จะแสบซ่า แก่นเซี้ยวเฟี้ยวฟ้าวเหลือเกิน แต่ก็ช่างพูด รู้จักออดอ้อนอย่างน่ารัก

“ฉวยมาก ๆ”

“สวยสุด ๆ เลยไหมครับ”

“ฉุด ๆ ฉุดฉวย”

“มั่นใจไหมครับ”

“มั่งใจ”

“เต็มร้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ